nakładam szkła

nie zawsze słucham, gdy coś mi mówi,
ze aby spłacić główne długi,
cierpieć przychodzi na równi z tym,
jak szczęście chciałbyś pomnożyć z kimś.

śmiej się donośniej niźli drudzy,
a mimochodem pomiń zasługi -
przemilczaj - wiatr wyszumi (szeptem),
jak ciszą chwalić się najlepiej.

nie trwaj w pogardzie, kiedy gardzą,
kiedy wymiękasz, stąpaj twardo.
zrozum, nie zawsze to zrozumieją,
ze dźwignią cudów bywa nadzieja.
wszystko ma przecież swój drugi brzeg -
ból, smutek, wzgarda, szczęście i pech.

zmieniaj poglądy, lecz nie zasady -
nie strój się w owe jak na paradę -
noś je w kieszeni, za pazuchą,
na okoliczność, kiedy krucho.
i tak jak one stawaj na straży
niewiedzy, co się jeszcze wydarzy.

nie da się losu klepać - w to wierz -
kowal narzędziem. a mistrzem - miech.
nie próbuj życia naginania -
życie ugina, ucząc przetrwania.

i pewny bądź, ze póki życie...,
pewność jest czekiem bez pokrycia.

Pan Dolek podreptał już do żony - Janki,
 z sobą nie wziął kluczy, nie nacisnął klamki.
Tam się idzie boso, droga w jedną stronę...
Pozdrów, Panie Dolku, ode mnie swą żonę.

Powiedz, że w porządku i że radzę sobie,
niech zmartwienia o mnie nie chodzą po głowie.
Że wspominam nasze rozmowy przy kawie,
że jakoś mi służy wysłużone zdrowie.

Powiedz, Panie Dolku, ze orzechy jeszcze
trzymam w lnianej torbie i wspomnienia pieszczę
o sąsiadce złotej, która tak wspierała
młodszą przyjaciółkę zza ściany, choć miała

sama wiele zmartwień, choróbska toczyły...
A zawsze, by wspierać, skądś czerpała siły.

Proszę też powiedzieć, że pies ma się dobrze,
co dnia na balkonie wciska czarną mordę
między balustradę, jakby czuł obecność...
Niech Wam razem płynie, już spokojnie, wieczność.