nakładam szkła

'Kiedy woda sięga ust - głowa do góry!' (Stanisław Jerzy Lec) 

nabierz powietrza - głęboko
upuszczaj bardzo powoli
nie bij na oślep - nie podda się woda -
nie masz szansy w zwarciu

możesz krzyczeć ‘ratunku’
wyłącznie w zrozumiałej mowie
na przychylnej fali odbioru

spójrz - w zasięgu koło ratunkowe -
ty i instynkt podnoszenia głowy
kiedy przypływ

głodu oddychania

na ładną sobotę wiersz
na starą kapotę też

i że wiatr za oknem gwiżdże, wiersz
i gdy ciasto mi nie wyjdzie, wiesz?

w formularzach, słupkach - wers
taki śmieszny i liryczny - z łez

gdzieś za kółkiem na czerwonym wiersz
kiedy żółty na zielonym mlecz

kiedy zmiana i bez zmiany - tekst
gdy na kacu, czy na bani - też

że jaskółka, albo słowik,
czas zakupy ranne zrobić,
buty cisną, reklamówka,
w palcie, w mini, fart, złotówka...

wtedy też
wiesz, wiersz

taki liryk, taki bajer
trend i zwyczaj, maj za majem
jak kolejny głupi wers
z durną puentą nowy wiersz

bo deszcz bo wiatr
bo coś gdzieś gra

spisany staje się fakt
wpięty w plik codziennych spraw

popełniony wiersz

nie wszystko podane na talerzach
czekam gotowa (pałeczki w górę)
stopa wymyśla stały rytm oczekiwań

werble milczą a ja wyobrażam - drumm drumm
oczami obejmuję tomy a basowy bęben
wybrzmiewa tak nisko w requiem for a dream

czekam gotowa na kadr markując ruchy dłoni