nakładam szkła

z dedykacją dla Darka G..., ktory dla zespołu Holy Water napisał to, co zamieściłam w  dolnej części tego postu 



nie umiem pisać o tobie.
nie zdążyłam kupić anioła na pamiątkę,
choć obiecywałam sobie, że następnym razem.

wyobraźnią sięgam po drewno,
 z którego czarowałeś naiwne niebo.
dzisiaj imaginuję i nadal nie rozumiem.

na harmonijce ustnej w nieśmiertelnym kapeluszu
rozbawiałeś, gdy ciężar wygniatał głęboki dół.
pełnią życia wyciągałeś za włosy.
chwytałam powietrze i słyszałam
'kumo, na fajeczka?'

tamtej nocy podobno swój ból uczepiłeś
na mocno napiętej linie, a ja nie chcę
rozumieć mowy ustnej harmonijki
która gra mi do ucha melodię
zawsze uśmiechniętego rzeźbiarza aniołów
z depresją zaplątaną w skrzydła.


....................................................

"Mam parę latek na karku, 
Na koncie nic oprócz zer, 
Mam stare buty i spodnie, 
Kapelusz osłania łeb, 
Mam niespełnione marzenia, 
Przyjaciół niewielu też, 
I niby wszystko w porządku (?)"

https://www.youtube.com/watch?v=dC2FTPhFgmE

już dawno nie ma "szarej myszki",
"skarba", "królowej", "rybki złotej"...
kiedy odeszła - już nie "diament" -
przestała drogim być "klejnotem",
z wartością, której nikt nie ceni -
odporna jak zobojętnienie.

nie ma "robaczka", "słonka", "księcia" -
przetopił czas na chłodną grudę.
już nie ma... cóż? i już nie będzie
bajki o parze wśród jagódek.
stare pierniki się ostały.
chrusty - w chruśniaku pełnym malin.

erotyk spoczął w epitafium.
rymy też wyszły nienajlepsze
tym, którzy kochać nie potrafią.
doskwiera pustka, ból w czerepie...
po tym, gdy kulą w płot trafili,
który okalał magię chwili.

więc rozdzielili chwile - na nic.
gdy upadł parkan - strażnik granic.

być się starałam bardziej, niźli byłam.
spłycać głębokie doły sinusoidy.
 wciąż się wynurzać, by powietrze łykać,
zdołać utrzymać ponad wodą nozdrza.

tak mocno chciałam uwierzyć, ze umiem
oprzeć się fali, ustrzec zachłyśnięcia.
wymachiwałam na oślep rękami
(a woda rwąca i nie do przełknięcia).

uczę się pływać na plecach - swobodnie,
dać się unosić i nie walczyć z falą -
niech mnie wyniesie na bezpieczne lądy,
na których skromny, ale suchy szałas

na twardym gruncie. tam cienista ścieżka
wiedzie do miejsca, w którym spokój mieszka.

zrodlo obrazka: http://beskid-makowski.pl/muwit/pliki/pl_mp_go_a0410.html